گفت ببخشند گنه می بنوش

لطف آلهی بکند کار خویش

                                                مژده رحمت برساند سروش

این خرد خام به میخانه بر

                                                 تامی لعل آوردش خون به جوش

گر چه وصالش نه به کوشش دهند

                                                 هر قدرای دل که توانی بکوش

لطف خدا بیشتر از جرم ماست

                                                نکته سر بسته چه دانی خموش

گوش من و حلقه گیسوی یار

                                                روی من و خاک در می فروش

رندی حافظ نه گناهیست صعب

                                                با کرم پادشه عیب پـوش

داور دین شاه شجاع آنکه کرد

                                                روح قدس حلقه امرش بکوش

                           ای ملک العرش مرادش بده

                           وز خطر چشم بدش وار گوش.

من این چند وقت نبودم. حالا که اومدم می خوام این شعر و به مینا جون تقدیم کنم!!!

از جدا شدن نوشتی رو تن زخمی قلبم

گریه کردم و نوشتم نازنینم یا تو یا من

به تو گفتم باورم کن کیون این همه دیوار

تو با خنده ای نوشتی هم نفس خدانگهدار

بنویس مهلت بودن یه نفس بود

سهم من از همه دنیا یه قفس بود

بنویس که خیلی وقته واسه تو گریه نکردم

سر رو شونه هات نذاشتم مثل دستات سرد سردم

من که تو بن بست غربت خسته از آوار پاییز

فکر چشمای تو بودم با دلی از گریه لبریز

شب عاشقونه من که حروم شد

مهلت بودن با تو که تموم شد

ندونستم باید از تو می گذشتم

وقتی از غربت چشمات می نوشتم

بنویس مهلت بودن یه نفس بود

سهم من از همه دنیا یه قفس بود

بنویس که خیلی وقته واسه تو گریه نکردم

سر رو شونه هات نذاشتم مثل دستات سرد سردم!!!