اون که یه وقتی تنها کَســـم بود          تنهــا پنــاه دل بـــی کَســــم بود

تنهام گذاشـت و رفـت از کنـــارم          از درد دوریــش مــن بــــی قرارم

خیال می کردم پیشم می مونه          ترانــه عشــق واســم می خونه

خیــال می کـــردم یـــه همزبونه          نمــی دونـستــم نــــامـهـربــونه

با این کـــه رفتـــه امـــا هنـــوزم          از داغ عشـقـش دارم مـیسوزم

فکرو خیالـش همــش بـاهـامــه          هرجا کـه مــیرم جلـو چشـامــه

جلو چشامه

دلـم می خــواد تـا دووم بیــارم          رو درد دوریــش مـرهــــم بــذارم

امــا نــمـیـشــه راهــی نــدارم          نمـی تـونـم مـن طاقـــت بــیارم