گفت ببخشند گنه می بنوش

لطف آلهی بکند کار خویش

                                                مژده رحمت برساند سروش

این خرد خام به میخانه بر

                                                 تامی لعل آوردش خون به جوش

گر چه وصالش نه به کوشش دهند

                                                 هر قدرای دل که توانی بکوش

لطف خدا بیشتر از جرم ماست

                                                نکته سر بسته چه دانی خموش

گوش من و حلقه گیسوی یار

                                                روی من و خاک در می فروش

رندی حافظ نه گناهیست صعب

                                                با کرم پادشه عیب پـوش

داور دین شاه شجاع آنکه کرد

                                                روح قدس حلقه امرش بکوش

                           ای ملک العرش مرادش بده

                           وز خطر چشم بدش وار گوش.